Lóa í LA

2005-09-02T12:17:00.000-07:00

Ferðatöskuvandamálið

Ég á við vandamál að stríða. Það kannast kanski flestir við þetta vandamál, sem hafa einusinni eða oftar ferðast til útlanda, en ég er einmitt að tala um ferðatöskuvandamálið. Já, það skiptir ekki máli hvort um helgarferð eða 9 vikna ferð er að ræða, ferðatöskurnar eru alltaf of litlar í ferðalok.
Ég byrjaði að pakka í gær og viti menn, þrátt fyrir að ég ætti eftir að setja helminginn af fötunum mínu ofan í töskuna gat ég ekki lokað henni. Því settist ég niður og hugsaði. Iðja sem ég stunda ekki á hverjum degi en nú þurfti ég sko að hugsa. Ég er búin að reyna amk fjórar pökkunaraðferðir, þær hafa allar virkað vel þegar óhreinatauið er enn í óhreinatauskörfunni, en ég get rétt ímyndað mér hvernig það yrði að loka töskunni með því. Síðasta aðferðin, sem mér líst best á núna virðist virka. Ég setti púða ofan í töskuna til að líkja eftir þeim fötum sem upp á vantar og eftir mikið erfiði tókst mér rétt svo að loka töskunni. Ég er ekki viss um að rennilásinn haldist út flugið en við verðum öll að hafa krosslagða fingur og vona það besta. Nema ef ég finn uppá einhverri nýrri brilliant aðferð til að pakka.

2005-08-27T17:41:00.000-07:00

OMFG. OMFG. ÞAÐ VAR AMERICAS NEXT TOP MODEL AUDITION Í MOLLINU HINU MEGIN VIÐ GÖTUNA MÍNA. Ég fékk næstum því hjartaáfall þegar ég sá að ég hafði misst af þokkagyðjunni og glæsikvenndinu, Tyru Banks. Tyra Banks var í um það bil 200 metra farlægð frá húsinu mínu og ég fann ekki fyrir nálægð hennar, sérstaklega vegna þess að ég ákvað að fara í hádegisbíó að sjá vonda spennumynd. Tala meira um hana seinna. Allavega þá missti ég af stórgóðu tækifæri til að sjá Tyru Banks í eigin persónu, og nú er það næsta sem ég hef komist nálægt henni er risastóra auglýsingaskiltið utan á Warner Bros. byggingunni, sem ég labba framhjá á hverjum degi á leið minni í skólann, þar sem auglýsur er nýi spjallþátturinn hennar Tyru á upn sem byrjar 13. September (ef mig misminnir ekki). Fyrsta tækifærið mitt til að sjá alvöru celebrity hér í LA og ég klúðra því.
Ég fór í hádegisbíó áðan, þegar ég hefði átt að vera eltandi Tyru Banks, og sá mjög vonda spennumynd, Red Eye. Hún hafði marga galla, sá stærsti ef til vill sá að vera mjög svo óspennandi, sem er ekki gott fyrir spennumyndir. Myndin byrjar t.d. þannig að þessi dramatíska spennumyndatónlist heltekur mann og myndskeið sem ekki er nokkur leið er að setja í samhengi eru sýnd. Ljóst er frá fyrstu mínútu að þetta sé spennumynd, og ekkert annað. En svo gerist svoldið skrítið. Það gerist ekki neitt í um það bil hálftíma sem gæti byggt upp spennu. Og þegar loksins eitthvað "spennandi" fer að gerast er það alveg einstaklega óáhugavert og cheesy. Persónurnar, sérstaklega vondigaurinn, er mjög ósannfærandi. Of mikil áhersla er lögð á óþarfar aukapersónur og sumum hefði alveg eins mátt sleppa. Til dæmis leikur Zack/Dana úr Desperte Housewives strák sem er að hlusta á vasadiskó allt flugið og týnir pennanum sínum. Þessi mynd er alls ekki peningana virði.

2005-08-18T09:07:00.000-07:00

Strætisvagnaávarpið

Lögmál heimsins eru óbreytanleg, hvar sem maður er staddur í tímarúminu. Þetta á líka við reynslulögmál eins og Strætólögmálið sem virðist gilda jafnt í Los Angeles og á Seltjarnanesi. Fyrir þá sem ekki hafa kynnt sér vísindi strætisvagna þá er Strætólögmálið einfalt; Strætó kemur aldrei of snemma nema þú sért á réttum tíma/of sein. Þetta margsannaða lögmál hefur ósjaldan valdið því að grunlausir borgarar missi af strætisvögnum og þurfi því að eyða dýrmætum tíma sínum í það að bíða eftir næsta vagni. Þetta getur þýtt allt að klukkutíma bið hér í Englaborginni sem er klukkutíma eyddur í einhverja vitleysu eins og skrifa þennan tilgangslausa pistil úr hreinni gremju út í almenningsvagna almennt.
Ég geri mér fulla grein fyrir því að almenningssamgöngur eru hannaðar með það í huga að gagnast öllum og geta ekki bara verið á réttum tíma þegar mér hentar. Ég geri mér einnig grein fyrir að ekki er til ein rétt klukka svo maður verður alltaf að gera ráð fyrir að vera kominn út á stoppustöð tæplega fimmmínútum áður en vagninn á samkvæmt áætlun að koma. En þegar vagninn kemur einmitt fimmmínútum áður en áætlunin segir til um, hvar standa þá hinir grunlausu borgarar? Eigum við nú að mæta tíu eða tuttugu mínútum fyrir brottför bara til að vera örugg um að ná strætó? Eigum við að leyfa almenningsamgöngum að stjórnast og eyðileggja líf okkar, vegna ótta okkar um að missa af strætó? Eigum við að gerast þrælar almenningssamgangna eða eigum við að rísa upp gegn ofríki almenningssamgangna og kaupa bíl? Ég segi já, kæru almenningssamgangnanotendur, rísum upp og sameinumst, kaupum bíla. Því ekki er hægt að missa af sínum eigin bíl, eða ég held ekki.

Reiðin er ekki runnin af mér en ég sé allt núna í skýrara ljósi. Bíll er málið, ef peningur fyrir slíku er fyrir hendi. En ég á engan penging, og ég á engan bíl. Því verð ég að halda áfram að vera þræll strætókerfisins. Þræll kerfisins.

2005-08-10T22:19:00.000-07:00

The tale of the cursed film

Einhver hefur sett bölvun yfir myndina mína og það get ég sagt ykkur er ekki gaman. Hvað hef ég gert til að eiga þetta skilið? Er einhver þarna úti sem hatar mig svona mikið? Er það vegna þess að ég downloada tónlist???? Ég skil þetta ekki, mun ef til vill aldrei skilja þetta, en ég hef samt komist að þeirri niðurstöðu að bölvun hvílir á myndinni. Það er eitthver æðri öfl sem vilja ekki að þessi mynd verði gerð. Og þeim er að takast að gera mig frekar óða.

Sem beint framhald af gærdeginum (sjá að neðan), var dagurinn í dag engu skárri. Ég vaknaði í morgun og áttaði mig á því að í öllum æsingnum í gær hafði ég gleymt mjög mikilvægu atriði með þrælnum mínum. Ég var ekki á þvi að hringja í greyið leikarann frá því í gær, þvi þótt hann hafi verið frábær, þá var ég ekki alveg tilbúin til að hringja í hann og fá hann alla leið upp í dalinn og setja upp sviðsmyndina til að gera eitt stutt skot. Þrátt fyrir að þetta atriði hafi verið krúsjal í myndinni þá.... ég veit það ekki en ég kunni ekki við þetta.

Nú Robert mætti stundvíslega klukkan 12 og við hófum að taka upp allt sem við gátum gert, bara við tvö, en Dominic þurfti að sinna nokkrum stuttum erindum um morguninn og ætlaði að koma eins fljótt og hann gæti. Nú tökum við Robert upp slatta af insertum og veseni en fyrir aðalsenu dagsins þurftum við Dominic eða amk stand in . Svo höfðum við ekkert heyrt frá Ryan síðan í gær.

Ég vissi strax að þessi dagur myndi fara illa þegar ljósaperan brotnaði við minnsta högg. En allt virtist ganga fullkomlega og ég og Robert kláruðum öll insertin fyrir klukkan eitt. En Dominic var ekki kominn þannig að við settumst út í garð og biðum. Og biðum og biðum og biðum. Og loksins klukkan 3 hringir Dominic og spyr um heimilsfang. Ég gef honum það og svo biðum við. og biðum og biðum og biðum. Svo var klukkan korter yfir fjögur að ég ákvað að nenna ekki að bíða lengur og segja þetta gott í bili. Við yrðum þá bara að taka upp senurnar á morgun, jafnvel þótt það þýddi að fara yfir tíma Dominics sem á að byrja taka upp á morgun.

Um áttaleytið fékk ég svo email frá drengum sem ekki kom, en hann hafði villst eitthvert lengst lengst í burtu. Ég skil samt ekki alveg hvernig hann fór að því þar sem hann hefur verið hér amk 5 sinnum og ætti in theory að geta gert sér nokkurn vegin grein fyrir leiðinni. Þótt hann sé frá Englandi þá er alveg hægt að hringja og biðja um leiðarlýsingu. ARG ég er svo reið og svo sár. Þessi mynd er einfaldlega ekki ment to be and it's killing me.

2005-08-09T22:36:00.000-07:00

Einu sinni var maður sem hét Murphy og hann átti sér lögmál. Ef eitthvað getur farið úrskeðis, þá fer það úrskeðis. Murphy gerði sér ekki grein fyrir því hversu víðtæk áhrif þetta ömurlega lögmál átti eftir að hafa á líf ungrar íslenskrar stúlku, þegar hún var stödd út í Bandaríkjunum einn sólríkan dag í ágúst.
Klukkan var 05:00 þegar vekjaraklukkan hringdi. Þá þegar fann unga stúlkan að eitthvað ætti eftir að fara úrskeiðis. Fimm mínútum seinna var jarðskjálfti upp á 3 á richter sem þessi jarðskálftanæma unga íslenska stúlka að sjálfsögðu fann og leist nú ekki á blikuna. Þetta hlaut að vera fyrirboði einhvers ills. Unga íslenska stúlkan, sem enn var að jafna sig á sólbruna á fótleggjunum, hoppaði í fötin sín, fór í sturtu, klæddi sig i fötin sín, fækk sér morgunmat og kveikti á sjónvarpinu, þar sem verið var að sýna mestu sjónvarpsþáttaröð allra tíma. Ekkert alvarlegt gerðist þennan örlagaríka morgun og stóísk ró var yfir öllu. Unga sólbrunna og sællega íslenska stúlkan taldi því að hugboðið sitt væri ekkert annað en stress fyrir verkefni dagsins. Dagurinn átti eftir að sanna að svo var ekki. Ó nei, við erum að tala um vesen sem stærstu náttúruhamfarir kæmust ekki með tærnar í ömurlegheitum þar sem þessi dagur hafði hælanna. Nú mætir Flórídanadrengurinn~ ekki á tilsettum tíma. Bakaradrengurinn~ hringir í Flórídanadrenginn sem svarar ekki. Hugh Grant~, Bakaradrengurinn, unga íslenska stúlkan og Leikarinn góði~ ákveða því að keyra upp í eyðimörkina án Flórídanadrengisins og hafa áhyggjur af honum seinna.
Nú keyrir Bakaradrengurinn áleiðis upp í eyðimörkina. Eftir þrjú korter áttar hann sig á því að hópurinn er ekki á réttri leið, heldur í raun að fara þveröfuga leið. Nú skilur unga íslenska stúlkan ekki hvernig hægt er að villast frá eyðimörk sem liggur nær umhverfis Englaborgina en hópurinn ákveður að breyta tökunni úr eyðimörk í eitthvað heppilegt berangurssvæði sem var ennþá innan borgarmarkanna.
Allt var tilbúið fyrir tökuna og allt gekki frábærlega fyrir sig í fyrstu töku. Leikainn góði og Hugh Grant stóðu sig frábærlega og unga íslenska stúlkan var ánægð. Fljótlega var haldið áfram að stilla upp í næstu töku. Eftir að Hugh Grant og Leikarinn góði höfðu ásamt ungu íslensku stúlkunni farið yfir senuna var ákveðið að gera töku. Allt gengur vel allra fyrst en svo heyra Bakaradrengurinn og unga íslenskan stúlkan hvernig hægist á mótornum og lokst slökknar á vélinni. Bakaradrengurinn, Hugh Grant og unga íslenska stúlkan reyna að laga vélina en ekkert gengur svo ákveðið er að fara með hana upp í skóla og láta læknanna þar laga hana.
45 mínútum seinna er hópurinn knái staddur fyrir frama skólann, bíðandi eftir úrskurði um vélina. Læknarnir fella þann úrskurð að ekkert sé að vélinni heldur sé rafhlaðan biluð. Sátt við þann úrskurð og með nýja rafhlöðu upp á vasa er ákveðið að taka upp hinum megin við götuna þótt það muni ekki líta jafn vel út.
Hópurinn undirbjó sig fyrir töku. Allt var nú tilbúið og ekkert að vanbúnaði en að taka upp. Ekki kviknaði á vélinni. Þar sem áður hafði verið felldur sá úrskurður læknanna að vélin væri í fínu lagi sér var hópurinn fullviss um að nýja rafhlaðan væri biluð. Svo hann heldur áleiðs að fá nýja rafhlöðu hjá læknunum. Þá hringir Flórídanadrengur í Bakaradrenginn. Flórídanadrengurinn hafði verið handtekinn í San Fransico á laugardagskvöldinu fyrir drykkjulæti og hafði ekki verið sleppt fyrr en á mánudeginum og var að bíða eftir flugi til Englaborgarinnar. Þessi dagur átti bara etir að verða betri.
Nýja rafhlaðan virkaði vel. Hópurinn kláraði heila rúllu af filmu og nú var skipt um rúllu. Hópnum tókst að taka upp 20 fet af nýju rúllunni áður en allt fór í hakk aftur. Þetta gat ekki bara verið rafhlaðan, þetta hlut að vera vélin. Hópurinn stormar niður í skólann og heimtar frá lækninum að fá nýja vél og fleiri rafhlöður. Eftir þó nokkuð þóf og vesen, var hópurinn okkar kominn með nýja vél, þrjár rafhlöður og magaverk af hungri enda var klukkan orðin eitt og vinir okkar höfðu verið að síðan klukkan sjö um morguninn. Ákveðið var því að taka matarhlé.
Þegar hér er komið við sögu er Leikarinn góði ekki búinn að kvarta neitt og reyndist bara vera indæll náungi sem hafði mikinn áhuga á verkefninu. Þess má geta að þetta var ólaunað verkefni.
Vel mett og sæl ákveður hópurinn að klára utanhúsupptökurnar í hvelli. Á þessum tímapunkt var hitinn að verða óbærilegur, allt að 38°C og frosna vatnið í kælipokunum var ekki mjög frosið lengur. Í hitakófi og á mettann maga voru síðustu tökurnar utanhús teknar í einu grænum og haldið áfram. Hafði óheppnin yfirgefið hópinn okkar eða virkar lögmál Murphys aðeins fyrir hádegismat? Ekki veit ég svarið við því en ótrúlegustu hlutir gerðust eftir mat. Ljós duttu en brotnuðu ekki, máling datt úr hillu en ekki á neinn og við kláruðum daginn á mettíma, jafnvel á sama tíma og unga íslenska stúlkan hafði upprunalega gert ráð fyrir.
Endir

Lögmál Murphys
eftir Lovísu Irpu Helgadóttur
í leikstjórn æðri máttarvalda

Aðalhlutverk
Unga íslenska stúlkan: Lovísa Irpa Helgadóttir (hún er frá Íslandi)
Bakaradrengurinn: Robert Lampe (hann er frá Bakersfield California)
Hugh Grant: Dominic Ruttur (hann er með þetta shy englishman syndrom)
Leikarinn góði: Oliver Rayón (besti leikari sem ég hef unnið með)
Flórídanadrengurinn: Ryan Brown (hann er frá Flórída)

2005-08-07T20:02:00.000-07:00

Það skrýtnasta við útlönd er ef til vill það að þar er allt nammi vont. Hlaup bragðast eins og sápa, "lakrís" er ósalt sápukvikindi, brjóstsykrar eru bragðlausir með öllu og sleikibrjóstsykrar eru aðeins til í furðulegum bragðtegundum sem helst í nokkra daga eftir nokun. Jafnvel Extratyggjó er aðeins til í vonlausum bragðtegundum og verður bragðlaust fljótar en hægt er að segja Jórturleður. Hvergi er jafngott nammi og á íslandi. Samt hélt ég að allt nammi væri
innflutt. Kannski er það flutt inn frá einhverju nammilandi sem ég hef ekki enn komið til.

M&M og Skitles er reyndar til hérna en mér finnst það einhvern veginn ekki nammi, heldur meira svona eitthvað sem maður kaupir í fríhöfninni og klára á einu kvöldi og þarf ekki að borða aftur fyrr en eftir næstu utanlandsför. Að borða M&M og skitles tvo daga í röð er of mikið.

Þá er alltaf til snakk. Nú verðið að gera ykkur grein fyrir að ég er stödd í ameríku og venjulegur snakkpoki er ekki til að klára á einu kvöldi. Það tekur meðalmanneskju ( ég tel mig meðalmanneskju) viku að klára venjulegastærð af snakki hér. Og já ég athugaði hvort ég hefði óvart keypt supersize poka en nei svo var ekki. Þessi Doritos poki var á stærð við tvo stóra heima á Íslandi og var minnsta stærðin sem hægt var að kaupa í þessari verslun. Ég hef ekki keypt Doritos síðan og hef ekki haft neina löngun til að borða snakk. Svo eru ekki il neinar skrúfur hérna eða hringir eða paprikustjörnur. Maarud er ekki vinsælt merki hérna. Svona þegar ég minnist á það þá hef ég ekki séð neitt Maarud snakk hérna. Þeir eiga Lays flögur en þær eru bara til í ofurpokum sem ég er ekki tilbúin að eyða viku í.

Hvert er þá vandamálið. Ég borða minna nammi og snakk vegna þess að það er allt vont. Snakk og nammi er óhollt og að losna við úr mataræðinu er alltaf gott. Já kannski en þá kemur bara upp nýtt vandamál. Vandamálið er að Hershey´s súkkulaði. Ég hef ALDREI borðað súkkúlaði af neinu ráði, það hefur aldrei verið í uppáhaldi hjá mér, mér finnst til dæmis páskaegg vond og borða venjulega ekkert annað en suðusúkkulaði frá Nóa Siríus þegar ég (eða reyndar mikið líklegra mamma) er að baka. Nú er ég farin að borða súkkulaði stykki eða kossa vikulega og það er slæmt. EN ÞAÐ ER BARA SVO GOTT!!!

2005-08-04T21:43:00.000-07:00

Harry Potter... Mesti tímaþjófur sem ég hef komist í tæri við. Ég fékk bókina í gær og kláraði hana áðan. Það sem ég hef lítið gert annað en að lesa síðan. Það var reyndar audition í gær og ég réði einn leikarann, Oliver Rayon, hann passaði nokkurn veginn akkúrat í hlutverkið , og ég ákvað áðan að taka upp myndina mína Gorilla style (sem er einfaldlega að taka upp myndina án allra leyfa). Sú ákvörðun var einfaldlega tekin vegna þess að ég nennti ekki að fara og fá leyfi fyrir staðnum mínum (sem hefði verið vesen vegna þess að ég er ekki á bíl). Anyway, þá á ég eftir að kaupa búninga, gera sviðsmyndina, klára storyboardin og margt, margt fleira. Og myndin mín er tímasett á þriðjudag og miðvikudag. Ekki sniðugt.
Damn you Harry Potter!!!!!!

2005-07-30T13:16:00.000-07:00

Í gær var stuttur dagur. Þ.e. ég var komin heim um hálfþrjúleytið. Ég settist niður fyrir framan sjónvarpið og kveikti á því, og viti menn það var verið að sýna BUFFY !!!! Ég fann um leið hversu mikið ég saknaði þessara þátta sem sitja upp í hillu á Íslandi ósnertir, og hafa það eitt hlutverk að bíða eftir að skemmta mér aftur. Jafnvel þó þeir væru hér að sýna 5 seríu leiðinlegan þátt eftir dauða Joyce, þá sat ég fyrir framan sjónvarpið sem dáleidd væri. Lítill neisti kviknaði innra með mér og hræðilegi miðvikudagurinn var eins og hann hefði aldri gerst. Ég fann í lok þáttarins að ég gæti ekkert gert að viti næsta klukkutímann, þ.a. að ég fór á channel surf. Af einhverjum óskiljanlegum jafnvel yfirnáttúrulegum orsökum, lenti ég á Opruh. Ég hef aldrei horft á Opruh áður og ætla að forðas í lengstu lög að gera aftur. Afhverju ? Ég stóð sjálfa mig að verki að hágráta yfir þessum þætti. Hágráta!!! ÉG !!! Oprah var með einhvers konar umfjöllun um þrítugar konur um allan heim, ógeðslega cheesy, með svona stuttum fréttamyndum frá hinum ýmsu stöðum með umfjöllun um það hvernig er að vera þrítug kona þar. Ein umfjöllunin var um þrítuga konu í Rúanda. Hún hafði fyrir 10 árum síðan horft á 16 fjölskyldumeðlimi verið brytjaða niður, svo var henni nauðgað oft og lengi og eina ástæðan fyrir því að henni tókst að flýja var vegna þess að hermennirnir voru orðir svo þreyttir eftir að hafa nauðgað henni. Svo núna tíu árum síðar á hún 10 ára gamlan son og þrjú ættleidd börn auk þess sem hún vinnur við einhverja svona minningarstofun vegna fjöldamorðanna og átti sér þá einu ósk að komast í háskóla. Og ég grét og grét og grét og grét ennþá meira þegar Oprah sagðist mundi styrkja hana til háskólanáms. Eftir þetta var mér farið að líða svo illa yfir öllu því sem ég hef alltaf tekið sem gefið, að ég slökkti á Opruh, tók mér hálftíma til að jafna mig , þerraði tárin og hoppaði upp í næsta strætó til að fara niður á Universal Citywalk. Til að gleyma ömurleika heimsins, fór ég að versla og síðan að sjá Charlie and the Choccolate Factory í Imax. Já Johnny Deep lagar ömurleika heimsins auðveldlega. Sérstaklega í Imax.

2005-07-27T22:42:00.000-07:00

Þetta hlýtur að teljast versti dagur lífs míns í LA. Já þessi dagur var ömurlegur, í orðsins fyllstu merkingu. Byrjum á byrjuninni. Ég vaknaði í morgun með bullandi túrverki tíu mínútum áður en strætóinn minn átti að koma. Ég skellti í mig hálfri cheriosskál og hljóp út. Ég mæti í tíma og það er voða gaman eins og alltaf, og ég komst að því að þýskigaurinn Onat hlýtur að vera mesti snillingur í geimi, (Matt Arnold: Why aliens, what do they have to do with the story ? Onat (ofur þýskur hreimur): That's the thing about aliens, you never know what they will do.)
Anyway þá er klippitími frá klukkan 2, sem er alveg ágæt per se, nema hvað að efnið mitt var ömurlegt. Hvernig átti ég að geta unnið með svona slæmt efni?? Ég var miður mín. Allt efnið sem við höfðum t.d. tekið upp út í garði var underexposed, þ.e. of dökkt, og ég reyndi að laga það en það varð bara verra. Dominic sem var DP hjá mér, stóð sig hræðilega. Allt sem ég hafði beðið hann um að gera var illa eða vitlaust gert, jafnvel það sem ég hafði sjálf rammað, þá tókst honum einhvernvegin að klúðra tökunni. Telecineið var ömurlegt hjá post. Maður gat séð glitta í næst ramma á undan fyrir ofan ramman sem maður var að vinna með, sem þýddi það að ég þurfti að kroppa af myndinni u.þ.b. 1% að ofan. Slæmt, mjög slæmt. Ég var sátt við leikinn hjá leikurunum mínum, en mjög vonsvikin yfir því að geta ekki notað garðsenurnar sem voru snilld. Ég hefði greinilega átt að gera fleiri closeup, sem hefðu átt sinn þátt í að gera söguna áhugaverðari, því að endurnota sömu senurnar aftur og aftur getur orðið þreytt.
Klukkan 7 var ég búin að klippa allt saman og vera überóánægð með það þannig að ég ákvað að hætta og ná strætó sem kæmi korter yfir. Og ég beið og ég beið og ég beið og ég beið í 50 mínutur eftir strætó sem átti að koma korter yfir. Á þessum 50 mínútum áttu að koma 3 strætóar en umferðin var svo mikil að þeir voru 50 mínútum of seinir, alllir !!! Svo hoppaði ég upp í strætó 163. Ferð sem venjulega tekur tæpar 10 mínútur tók 40 mínútur út af umferð. Stundum hreyfðist vagninn ekki svo mínútum skipti. Ef eitthvað er ömurlegt við Los Angeles þá er það umferðin. Þegar ég sat þarna einhver staðar pikkföst í vagninum, komst ég að því að ég hafði ekki borðar síðan í morgun, þessa hálfu cherrios skál. Hungri tók völd og ég fann hvernig öll orka sogaðist smátt og smátt úr mér. Ég hef aldrei verið jafn svöng á ævinni. Og ég átti eftir að taka bæði Metró og annan strætó og labba í 20 mínútur áður en ég gat fengið mér að borða. Ég silaðist niður tröppurnar á metróstöðinni. Ég hafði enga orku til að standa, fæturnir skulfu, ég var með beinverki, túrverki,hausverki og hungurverki. Ekki góð blanda skal ég ykkur segja. Ég settist niður á gólfið á metróstöðinni og gat varla staðið upp aftur þegar metróinn kom. Ég man ekki hvernig ég komst heim, en eitt er víst að ég kláraði allt matakyns sem ég átti, fyrir utan Cherrieosið, svo ég verð að fara út í búð á morgun.
Ömurlegur dagur, á heimsmælikvarða.

2005-07-24T22:52:00.000-07:00

Furðulegasta stuttmynd/tónlistamyndband sem ég hef séð, Rubber Johnny, er skilduáhorf fyrir alla. Mér er sama hvernig þið nálgist það, þið VERÐIÐ að sjá þetta. Chris Cunningham, er snillingur og þessi mynd setur punktin yfir bæði i-in. Ég var orðlaus lengi lengi eftir að ég sá það áðan og á en erfitt með að tjá mig. Þessi mynd er svo... ég veit ekki... furðuleg er ekki nógu strekt orð yfir þetta... áhrifamikil er kanski meira í áttina en er ekki alveg það sem lýsir henni. Þetta er bara svona mynd sem maður verður að melta á eigin spýtur. Horfið og þér munuð sjá snilldina.

2005-07-22T20:57:00.000-07:00

Tvö símtöl. Tvö símtöl og ég er búin að fá fólk í músikmontageið sem ég ætla taka upp um helgina (við lagið One more robot/Sympathy 3000-21 með Flaming Lips). Við erum að tala um pros!!! Fólk sem vinnur við það að vera leikarar, og með gráður í því. 69 umsóknir bárust fyrir hlutverk Húsmóðurinnar og 31 umsókn fyrir hlutverk vélmennisins. Þannig að ég valdi bara þá sem ekki voru í stéttafélagi (annars þarf ég að borga) og hringdi í þá sem voru efstir. Headshotunum er raðað í stafrófsröð þ.a. það er slæmt að heita Zachary eða Zoë hér. Mínir leikara heita Amelia Avilon og John Farrell þ.e. framalega í stafrófinu.
Ég verð að segja að ég elska þessa borg. Þetta er ideal staður til að gera kvikmyndir, bara upp á jókið. Ef maður á mat, vél og Final cut, jafnvel Winows movie maker, getur maður gert kvikmynd hér upp á hvern einasta dag á þess að borga nokkrum manni krónu. Love it.
Bring actors to LA gæti þýtt það sama og Bring coals to Newcastle eða bera í barmafullan lækinn.

2005-07-20T00:35:00.000-07:00

Það er ekkert auðveldara en að fá leikara til að leika frítt fyrir sig í Los Angeles. Ég setti upp auglýsingu fyrir loka myndina mína sem tekin verður upp eftir um 3 vikur í gær og strax er ég búin að fá yfir 30 umsóknir. 30 umsóknir!!! Allt sem ég býð leikurunum er matur , credits og eintak af myndinni. 30 umsóknir !!! Offramboðið af leikurum hérna er gífurlegt. Allir vilja fá eitthvað á resumið sitt. Skrítið. Því mæli ég með því að allir þeir sem vilja gera kvikmynd ódýrt fari til Los Angeles. Hér er vilja allir vinna fyrir þig.

2005-07-17T20:47:00.000-07:00

Vá, ég sá mestu snilldar mynd í langan tíma áðan, Harold and Maude frá árinu 1971. Ég hafði aldrei heyrt um þessa mynd fyrr en við vorum að tala um montage í klippitíma og kennarinn sýndi brot úr henni í tíma. Þegar ég sá hana svo úti á Videoleigu ákvað ég að taka hana, Just for fun og vá. Þessi mynd er æði, vel skrifuð, vel leikin, vel tekin, snilldarlega leikstýrð og síðast en ekki síst vel klippt. Þetta er ekki ein af þessum rosaspecial effects myndum eða neitt þannig, bara mjög einföld og áhugaverð saga af ríkum strák sem er með dauðann á heilanum. Þessi mynd er must fyrir alla.

Ég er orðin svo sólbrunnin á höndunum eftir tökur dagsins í dag að það er vont. Sólin er vond, ég er mjög fegin að vera inni nær allan daginn. Samt sem áður er það besta við LA er að þú getur ávallt verið vissum að fá gott veður hér. Það hlýtur að veru ömurlegt að vera veðurfræðingur hér. The weatherforecast for the next three months sun and more sun.

Önnur mynd sem ég mæli með er Lost and Delirious. Mjög dramatísk, kannski einu of fyrir suma á köflum en mér fannst hún góð. Mabe because it's my kind of a movie :P

Já og Gunnhildur, I need your email .....

2005-07-13T22:56:00.000-07:00

Minning um vin
Ipodinn minn bilaði. Mér líður eins og hjartað mitt hafi verið rifið úr mér og traðkað meðan mér blæðir út. Mér líður eins og sýru hafi verið hellt í augun á mér og raddböndin mín skorin í sundur og ég finn að eitthvað er að éta mig hægt, byrjar á fótunum og vinnur sig upp, en ég get ekki öskrað og ég sé ekki hvað er að éta mig en ég finn það. Það er sárt.
Ekkert getur bætt missinn, 1690 lög horfin. Allir þeir klukkutímar sem ég eyddi shuffeling í gegnum lögin sem veittu mér svo mikla ánægju og huggun, jafnt í blíðu sem stíður var Ipodinn minn staðfastur vinur sem aldrei bugaðist. Minningarnar ásækja mig, eftirsjá eftir þeim tímum sem ég hefði getað farið betur með hann. Hvernig hefði ég getað gert til að koma í veg fyrir að atburður sem þessi ætti sér stað í tíma og rúmi? Var þetta alfarið mér að kenna? Er ég vond manneskja? Mér líður þannig.

2005-07-12T19:39:00.000-07:00

Ég ætla bara að byrja á því að mæla sterklega með því að allir sem ekki hafa séð Dr. Strangelove hlaupi út í spólubúð NÚNA og leigji hana. Svo er allt í lagi að horfa á hana eftir að lesa bloggið mitt. Já og annað sem ég þarf að létta af hjartanu áður en lengra er haldið Veggietales Live 28 ágúst Universal Studios. Gunnhildur þú verður að fjölmenna. Og Fífa 25 Júlí San Franssico Kaiser Chiefs . Ég kemst ekki en... Svona hugsa ég til ykkar.

Dagurinn í dag var það sem kallað er stuttur dagur 10-16:30. Ég komst að því að ég get tekið einn strætó og labbað í tíu mínútur í skólan sem þýðir að ég get leyft mér að vakna klukkutíma seinna en áður. Það er svo kúl. Svo komst ég að því í dag að það er til fólk sem aldrei hefur notað strætisvagna. Ryan í crewinu mínu ætlaði í einu hlénu að ná í vaninn sinn sem var á Sunset og ég bauðst til þess að lána honum strætókortið mitt. Ég útskýrði fyrir honum hvernig strætó virkaði og honum fannst það svo flókið að hann ákvað að sleppa því. Weird shit.

Anyhow, ég ætla að fara leigja nýja mynd. Það gerðist ekkert í dag sem er þess virði að segja frá. Og svo er svo fokking erfitt að vera kreatívur 24 7. Best er bara að stela hugmyndum annara....

2005-07-11T21:57:00.000-07:00

Ég fæ engin komment á skrifin mín :( Það hata mig augljóslega allir :( Kanski ég ætti bara flytja hingað þar sem allir eru alltaf hjálpsamir og í góðu skapi. Eða þannig...
Ég er orðin sérfræðingur í almenningssamgöngum hér í LA. Sem er nokkuð gott því almenningssamgöngur hér eru hundaðþúsundsinnum verri en á Íslandi og eru þær nú illa skipulagðar þar. Tökum sem dæmi uppáhaldsstætisvagninn minn 96 sem stoppar nær beint fyrir framan húsið mitt. Hann hættir að ganga klukkan 19:00. 19 !!!! ég meina Halló hverskonar stætisvagna hætta að ganga klukkan sjö. Þ.a. ef ég er búin í skólanum eftir klukkan sex þá þarf ég að taka 750 eða 150 og labba í korter. Sem betur fer er Videoleiga á leiðinni svo ég leigi mér alltaf dvd á leiðinni ($2,11 Dvd). Auk þess er lítil búð á svipuðum stað og ég er að reyna verða svona regular viðskiptavinur þar svo ég muni eiga auðveldara með að fá leyfi til að taka upp þar fyrir musicvideoið mitt, en þar verður einmitt ein senan að vera í búð (ætla að gera myndband við Oh my god með Kaiser Chiefs). Ég er líka komin með alveg brill hugmynd fyrir lokamyndinna mína en á eftir að finpússa hana, en hún á eftir að vera æði ef allt verður eins og ég sé það fyrir mér. Ég á enn eftir að finna góða hugmynd fyrir Continuity myndinna sem ég á að taka upp um helgina, svo öll hjálp væri vel þegin.
Oh well, nenni þessu kjaftæði mikið lengur og ætla að fara að horfa á Dr. Strangelove ......

2005-07-10T22:26:00.000-07:00

Jæja, smá hang over frá því í gær mun ekki stoppa mig í því að segja ykkur frá restinni af tölvulausu vikunni.
Miðvikudagurinn 6. Júlí. Byrjaði alveg brill, þegar farið var með okkur á alvöru sett í Universal Studios til að gera það sem kallað er cameratest. Við fengum að nota Mexicó settið auk Jaws settið og nokkur hús meðfram. Ég lenti í crewi með þremur drengjum og verða þeir með mér í crewi í gegnum öll verkefnin. Ryan er elskulegur Flórída dude með surfing á heilanum, Robert er frá Californiu og ég sver það ef hann væri með gleraugu og héti Steve þá væri hann mest EMO maður sem nokkru sinni hefur fæðst. Dominic er frá Englandi og er án djóks Hugh-Grant-óörugga- týpan. Við gerðum cameratestin fyrir framan húsið sem notað var í sjónvarpsþáttunum Murder she wrote ef þið munið eftir þeim. T.A.inn okkar Brad var mjög skemmtilegur og hjálpfús. Við vorum fljót að þessum tilraunum og þá ákvað Brad að keyra með okkur um settin á Universal. Við fengum að sjá Elm Street settið þar sem þeir taka upp besta þátt allra tíma Desperate Housewives !!! War of the Worlds settið, Trumanshow screenið þar sem hurðin var í lokin, Evrópu settið og New York settið. Þetta eru alveg brjáluð sett og við fáum að nota einhver af þeim amk tvisvar í viðbót !!!!
Fimmtudagurinn 7.Júlí Það sagði mér enginn að ég ætti að vera búin að hugsa upp senu fyrir fyrstu myndina mína á fimmtudeginum!!! Ég fékk næstum hjartaáfall þegar Matt sagði við bekkinn að nú ætlaði hann að hitta hverja crew fyrir sig og ræða það sem við ætluðum að taka upp um helgina. Ég hafði klukkutíma til að koma upp með óskarsverðlauna mise-en-scene-ið mitt. Ég hlustaði á hugmyndir strákanna og kom upp með frekar asnalega en einfalda senu sem hafði upphaf miðju og endi. Hún varð bara að duga, það var ekkert annað við því að gera. Seinna um kvöldið fengum við okkar fyrstu reynslu í því að stýra auditions. Það voru leikaranemar í skólanum sem við fengu að kvelja. Reyndar var minn hópur ekki mikið í því að kvelja greyin þar sem þau stóðu þarna berskjölduð með texta sem þau höfðu aldrei séð áður. Sumir höfðu greinilega mikla hæfileika en svo voru einstaka sem höfðu leiklistahæfileika á við mig. Flestir voru reyndar nýbyrjuð svo þau lagast kanski þegar líða tekur á námskeiðið.
Um kvöldið sat ég úti í garði ásamt Andre og Martin sem býr líka hérna hjá Andre og við drukkum rauðvín og þeir reyktu vindla. Þetta var svo sweet. Svo þurfti Andre að fara að sofa en ég og Martin fengum okkur meira rauðvin og hann sagði mér frá kærustunni sinni. Aldrei hef ég hitt neinn sem er jafn ástfanginn og Martin og það er jafnvel á því stigi sem er soldið creepí. Hún býr í Pólandi og þau byrjuðu saman þegar hann var þar síðast fyrir svona mánuði. Hann vill endilega bara fá hana hingað og giftast henni eða eitthvað. Það er svo creepí. Hann er 22 og er að hugsa um hjónaband !!!! Kreisí náungu. Fjölskyldan hans og Andre eru ekki mjög sátt við þetta obsessilsi hans Martins og ég hef þurft að heyra Andre segja frá þessu hundrað sinnum. Krípí ...
Föstudagurinn 8. Júlí Skólinn bauð okkur út að borða í hádeginu á Grillinu (the Grill) Sem stað sett er í NBC lottinu. Góður matur þar (og frír). Eftir hádegi sýndi Astrid okkur nokkrar bíómyndir þar sem við skoðuðum aðalega lýsinguna og áhrif hennar á senur. Svo vorum við send niður í tækjamiðstöðina að tékka út tæki sem crew. Þegar ég kom heim var ég ógeðslega svöng og mig langaði ekkert sérstaklega í núðlusúpu svo Martin og ég fórum á þennan frábæra Mexícóska stað þar sem ég fékk allra bestu Burrito sem ég hef smakkað. Kreisí gott. Svo settumst við út þegar Andre kom heim og drukkum rauðvín.
Laugadagurinn 9. júlí Aldrei, aldrei hefði mig grunað hversu gaman það er að búa til eitthvað með fólki sem hefur jafnmikinn eða meiri áhuga á verkefninu og þú. Við hittumst um 09:30 og tókum upp í íbúðinni hans Roberts. Bæði mín sena og Roberts voru teknar upp þennan dag, þar sem við ákváðum að gefa okkur góðan tíma þar sem þetta var í fyrsta skiptið sem við tókum upp á filmu. Robert byrjaði daginn á að leikstýra og ég var AC (assistant camera). Það er svo skemmtilegt verkefni, hlutverk mitt var sem sé að stilla hraða spólunar, stilla fócus linsunar, halda skrá yfir öll skotin gera sladeinn, hlaða og afhlaða myndavélina. Við lentum í smá vandræðum með filmuna en það lagaðist allt saman og við kláruðum skotið hans fyrir hádegi. Þá höfðum við nógan tíma til að gera eitthvað annað því mitt skot var ekki planað fyrr en um 4. Ryan var svo elskulegur að keyra mig niður í Best buy búðina svo ég gæti látið laga tölvuna. ÞAð er honum að þakka að ég get skrifa þennan pistil. Góður strákur. Við vorum komin aftur í íbúðina hans Roberts um 2:30 svo við ákváðum bara að stilla upp skotinu mínu sem ég leikstýrði áður en leikararnir kæmu því það tekur alveg lengstan tíma. Því var allt tilbúið hálftíma fyrir töku og þá fæ ég símtal frá öðrum leikaranum mínum þar sem hann segir mér að hann komist ekki því að vinur hans hafi verið drepinn bara nokkrum klukkutímum áður. Með aðeins einn leikara þurfti ég að nota einn úr crewinu mínu sem leikara og Ryan bauð sig fram. Það tók aðeins hálftíma að æfa og taka upp senuna þrisvar svo ég komast heim um 6 leytið (strætókerfið hér sýgur feitann) I went wild on my PC og þvoði reyndar líka af mér. Ég hékk í tölvunni til um 10 þegar ég heyri hlátrasköll koma að utan. Þar situr sem sé Andre ásamt tveimur vinum sínum og ég joina þeim í rauðvínsdrykkju. Vá hvað ég drakk mikið rauðvín. Andre hélt alltaf áfram að fylla glasið mitt og ég hef örugglega drukkið 4 tegundir af rauðvini. Ég sver það ég verð orðin rauðvínsexpert þegar ég kem heim. Lofa því.
Sunnudagurinn 10. Júlí Hangover dauðans. Ég veit ekki alveg hvernig mér tókst að koma mér í strætó og í að hitta strákana en það tókst. Bæði Dominic og Ryan tóku upp sínar myndir utandyr og þar sem við höfðum engin leyfi þá þurftum við að finna afvikna staði. Svo kom bara í ljós að við gætum notað sama svæði í bæði skotin þótt annað gerðist í garði en hitt í svona dark raping alley. Við gerðum fyrst Dominics, og vá hvað maðurinn er óákveðin. Ég var DP sem er geðveikt gaman. Ég er svo mikið fyrir svona tæknilegt. Þegar við erum að fara að byrja að setja upp fyrir myndina hans Ryans kemst Dominic að því að filman hafði farið í hakk og við þurftum að stilla allt upp aftur fyrir hans senu og taka upp. Það tók reyndar mjög stuttan tíma þar sem við höfðum farið í gegnu þessa senu nokkrum sinnum áður. Við ákváðum að senda Robert eftir mat á meðan Ryan stillti upp sinni senu. Hjá Ryan var ég AC aftur sem mér finnst svo gaman. Eftir mat hófust tökur á þessu kreisí atriði um hóruna sem stelur fötunum og veskinu af kúnnanum og skilur hann eftir í fluffy handjárnum á brókunum. Þetta var svo fyndið. Ég tók nokkrar myndir af þessu atriði. Við vorum búin að öllu um tvö og ég var komin heim um 4. Þá settist ég í videogláp Life and death of Peter Sellers og Blue Velvet. Ég er að reyna að fá góða hugmynd fyrir næstu mynd sem er það sem kallað er Continuity (borði fram kon´njutí en ekki kon´tinjutí). Ef fólk er með hugmyndir endilega senda mér línu. Continuity er sem sé ein sena sem er sett saman úr nokkrum mismunandi skotum sem mynda eina heild og passa saman í tíma og rúmi. T.d. eins og maður að labba inn um hurð , fyrst er skot af því þegar hann opnar hurðina og gengur inn og svo er næsta skot af honum hinum megin við hurðina þar sem hún lokast á eftir honum. Eins og ég segi, hugmyndir einhver fyrir þriðjudag væru vel þegnar og titilinn executive producer er í boði.

2005-07-09T20:01:00.000-07:00

Vá, loksins loksins virkar netið mitt aftur. Þessir Amerikanar. Þetta voru hræðilegar strætóferðir fram og tilbaka til að laga Internet Explorerinn. Löng og leiðinleg saga.
Anyway það er svo margt búið að gerast í þessari viku að þessi póstur verður ef til vill bara leiðinleg upptalning.
Mánudagurinn 4 Julí Já fjórði júlí var merkur dagur í sögu bandaíkjanna. Afhverju ? Vegna þess að þá slitnaði allt samband Lovísu nokkurar Helgadóttur við umheiminn. Allt sem hún sá var this page cannot be displayed og guð minn góður hún Lovísa varð pissd. Hún bölvaði ameríkönum til andskotans og ég veit ekki hvað. Það var samt ekki það versta. Einhver ónefndur hálfviti ákvað það nefnilega fyrir langa löngu að allt væri lokað 4. júlí. Afhverju? Ekki spurja mig. Ég er ekki einhver ónefndur hálfviti. Um kvöldið þá fór ég með Andre (Húsnæðisgaurinn) og fyrrverandi íslensku konunni hans og stráknum hennar á stað sem heitir Roxy og er á Sunset Blv.. Þar voru nokkur bönd að spila, flest mjög óþekkt og ég efast um að þær muni nokkru sinni meika það (stærsta hljómsveit kvöldsins hét Metal Skool ?!?!?!). Það var fámennt á Sunset, 4. júlí og flestir í Roxy voru 18 ára skategoth (those exist only in California!!!). Þegar aðalbandið var að stíga á svið þurfti Lovísan að fara vegna þess að klukkan var orðin svo margt :p .
Þriðjudagur 5 Júlí Eftir 75 mín. strætóferð, skipti þrisvar, þá var ég mætt aftur í NYFA. Ég ætti kanski að kynna kennarana mína þar.
Leyndardómar Leikstjórnar (Director's Craft) kennir Matt Arnold. Hann lítur alveg eins út og Baltasar Kormákur . Alveg eins. Hann hefur víst gert einhverjar litlar myndir eftir að hann útskrifaðist frá USC en það merkilegasta sem hann hefur gert um ævina er að vera aðstoðarmaður Tarantinos í Jackie Brown (VÁ!). Tímarnir hans fara í allt sem nokkrun tíma getur tengst leikstjórn.
Kvikmyndalist (Cinematography) kennir Astrid Phillips. Hún er alveg örugglega uppáhaldskennarinn minn. Hjá henni læru við allt verklegt frá því að þræða filmuna í vélina, stilla fókus og ljósop linsu, að velja linsu, stilla ljós, áhrif mismunandi ljósa, flottir skuggar osfr. Þetta er allt hlutverk þeirra sem eru titlaðir Assisant Camera (AC) (fókus, hraði filmu, hlaða filmu) , Director of Photography (DP) (ljósstillingar, ljósop, linsur, ramma) og Gaffer (ljós). Þetta er svo tæknilegt og svo gaman að ég held að ég gæti vel hugsað mér að leggja þetta fyrir mig. Astrid hefur aðalega unnið í smærri verkefnum og nýjasta er Legion of the Dead sem samkvæmt henni er alveg hræðileg og bannað að sjá.
Handrit (Writing) kennir Bennett Graebner. Hann talar mikið og hratt og segir margar sögur. Hann hefur skrifað nokkur handrit fyrir stóru stúdíóin, mest rómantískar kómendíur, en engin sem hefur verið kvikmynduð!!!
Leikarastjórnun (Directing Actor's) kennir Jen Prince. Ég hef enga skoðun á henni.
Framleiðsla (Producing) er kennd af Eric Conner, sem hatar 21 grams. Þessir tímar eru all about buissness. Hvernig á að fá leyfi, hvernig gera á myndir ódýrt, hvað má, hvað er bannað, hvernig á að fá leikara (auðvelt er að fá leikara ókeypis í LA!!!), hvar er best að kaupa hitt og þetta osfr. Ekki skemmtilegir tímar en mjög fræðandi.
Klippa (editing) kennir Travis Peterson. Þar á maður að læra að fara úr leikstjórasætinu í klippara sætið sem er víst eitthvað öðruvísi.
Anyhow, þessi dagur var líttmerkilegur nema fyrir þær sakir að ég missti af síðasta 96 stætó sem stoppar beint fyrir framan götuna mína ( fer um 7:00PM ég var búin 8:30 PM) og ég vissi það ekki. Þannig að ég beið eftir honum í klukkutíma áður en ég ákvað að taka annan strætó sem ég var ekki alveg viss hvar stoppaði svo ég spurði strætóstjórann sem stoppaði þar sem átti að fara út og kallaði á mig og sagði mér nákvæmlega hvert ég ætti að fara (þó það væri bara beint áfram). Þegar ég var komin á götuna mína fattaði ég að ég væri svöng og ákvað að kaupa mér eitthvað að borða. Því var ég ekki komin heim fyrr en um 10:30 PM. Þegar ég kem heim kemur Andre til mín og segist hafa verið svo áhyggjufullur og spurði mig afhverju ég hafði ekki hringt og látið hann sækja mig osfrv. Mér hefur sjaldan liðið jafnilla og þarna. Húseigandinn hafði áhyggjur af leigjandanum sínum.

Þarf að fá mér rauðvín núna klára seinna.

Gunnhildur e-male-inn minn er loairpa@gmail.com.

2005-07-03T20:15:00.000-07:00

Ímyndið ykkur að þið séuð í partýi, þar sem þið þekkið engan og ég meina engann. Það er mjög óþægileg tilfinning að vera gestur í slíku partýi. Sérstaklega þegar maður getur ekki farið, því partýið er haldið heima hjá þér. Stað þess að sýnast vera einhver partý púber og hanga inni í herberginu allan tíma þá verður maður eiginlega að sýna sig og sá aðra. Þegar maður kemur frá Íslandi er það hægara sagt en gert. Í fyrsta lagi, góð regla í Íslenskum partýum ef maður þekkir fáa er að hanga í eldhúsinu. Fólk er alltaf að koma og fara inn í eldhús og ósjaldan lendir maður á tali við einhvern upp úr þurru. Þetta virka ekki í Kalíforníu. Af hverju ? Það er enginn inni í eldhúsi, það eru allir út.!!!
Þá ákveður maður að kynnast fólki á hinn klassíska íslenska máta. Verða ofboðslega full . En nei, þá ákveður maginn að beila á þér og geta ekki tekið á móti alkóhóli.
Já ég var ráðþrota, hvernig ætti ég að lifa af partý ófull og ekki líta út fyrir að vera leiðinlegasta manneskja á svæðinu, því, OMFG, allir ameríkanar eru svo næs og opnir. Þú færð ekki einu sinni að versla í matin í friði fyrir þeim, þeir verða að tala við þig.
Anyway, gott ráð til að lifa af amerísk partý er að líta í kringum sig. Það er alltaf einhver jafn lost og þú og það er oft sniðugt að tala við þá. Og hvort sem þeir eru þrettán ára íslenskir strákar sem tala bara ensku og elska anime eða 23 kólimbískur kvikmyndagerðamaður sem vill endilega sína þér myndirnar sínar (sem eru hræðilegar btw) þá endaru á því að skemmta þér ágætlega. Mér var meira að segja boðin vinna, tvisvar!!! ....and soon I'll be hiring you... ég elska ameríkana. Sérstaklega þegar þeir eru fullir ......

2005-07-03T14:27:00.000-07:00

Aldrei finnur maður meira fyrir því að vera ómikilvægur partur af þessum veruleika og í stórborgum heimsins. Ég labbaði alein um götur Los Angeles borgar og mér fannst ég vera ósýnileg. Ég hafði það jafnvel á tilfinningunni að ég væri ekki til. Það var eins og ég var að hverfa því enginn veitti mér eftirtekt. Í fyrsta skipti tók ég eftir því að tilvera okkar er háð því að vera til í hugum annara. Ég var orðin svona props sem gerir ekki neitt og enginn tekur eftir og þar sem enginn tók eftir því þá var það ekki þarna. Því var ég mjög fegin þegar scientology hóf að tala við mig. Þá varð ég til á ný vegna þess að ég var til í hans huga. Svo móðgaði ég hann soldið og fór en það breytti þeirri staðreynd ekki að ég var til. Aftur.

2005-07-03T09:11:00.000-07:00

Veiii, ég er búin að kaupa tölvu og mun því reyna skrifa á hverjum einasta degi (reyna amk). Mér sýnist samt enginn lesa þetta þar sem ég fæ engin komment :(
Bíddu vó, vildi einhver fá að vita hvers vegna keypti ég tölvu... Well, funny story... ég fór í strætó í gær og ætlaði að finna ströndina, en eins og hefur gerst undanfarna daga þá villtist ég. Það er nefnilega jafnauðvelt að villast hérna eins og að... eitthvað sem er mjög auðvelt. ANyway þá ákvað ég að "elta" fólk sem var með baðstrandamottur með sér í strætónum þ.e. að fara út á sama stoppi og þau. Það var ekki sniðugt, því þau fóru út einhversstaðar í West Hollywood (you know the "gay town" of LA). Þar ákvað ég að labba um bara að gamni og fór inn i búð sem kallast Best Buy og er einskonar BT þeirra bandaríkjamanna. Anyway ég fór þarna inn, keypt þessa snilldar Compaq tölvu á $979,99 sem er svona 65þúskall. Ég kaupi í hvelli og fæ Þennan svaka kassa og ákveð að það sé ekki sniðugt að taka svona kassa með sér á ströndina. Svo ég reyni að finna leiðina heim. Það tekur mig u.þ.b. 90 mín að komast heim og mér líður svoldið svona eins og skandínavískum terrorista með stóran kassa af sprengju. Já þetta var sagan af því hvernig ég keypt tölvuna.

2005-06-28T21:32:00.000-07:00

America

Ja, eg sa hana fyrst ut um gluggann sem endalausa audn. Svo hvarf hun aftur bak vid skyin. Eftir ad hafa horft a Million Dollar Baby, Constatine og Batman (ekki begins) og fyllt ut asnaleg eydublod tha sa eg hana aftur. Tha sa eg Los Angeles. Og gud minn godur hvad thad er stor borg. Andre sotti mig a flugvollinn og hann er alveg endalaust nice. Eins og reyndar allir her, tho eg held ad folkid i budunum sem er alveg extranice er bara ad fakea thad (wonder why). Any road, eg by i The Valley, 13916 Huston Street (ef einhver vill koma i heimsokn). Husnaedid er fint. Eg by i svona typiskri Ameriskri gotu eins og theirri sem sja ma t.d. i Desperate Housewives og janfvel Buffy, nema husin herna eru adeins minni. Allir herna hafa gardyrkjumenn en eg hef ekki sed neinn teirra sem nalgast thad ad vera Hot. Hinum megin vid gotuna er the Local Mall. Tha er svona a staerd vid 6 Smaralindir, thar sem Macy's og Bloomingdale (sem eru svona Debenhams budir) eru u.t.b. 5/6 af ollu komplexinu. Otrulegt en satt ta hef eg ekki fundid neinn thekktan skyndibitastad i labbfarlaegd nema El pollo Loco, og eg labbadi i tvo tima i dag!!!

2005-06-23T12:44:00.000-07:00

Þetta verður bloggið mitt frá LA. Ef ég skrifa lítið þýðir það annað hvort að það sé svo leiðinlegt hjá mér að ég hef ekkert til að skrifa um eða þá að það er svo gaman að ég hef ekki tíma til þess. Það gæti jafnvel þýtt að ég hefði ekki komist á netið í X marga dag, sem ég ætla vona að verði aldrei málið. Hvernig sem því mun líða þá Lóa í LA er opinberlega sett af stað.